Wystawa plakatów Rotmistrz Pilecki

Clipboard01

Opis wydarzenia:

Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna im. C. Norwida w Zielonej Górze zaprasza na pokonkursową wystawę plakatów Rotmistrz Pilecki Bohater Niezwyciężony. Raport z Auschwitz. Organizatorem wystawy jest Krakowska Fundacja „Gdzie”. Kurator: Małgorzata Kupiszewska. Ekspozycję objął Honorowym Patronatem Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Duda.

Na konkurs wpłynęło ponad 150 plakatów z Polski, Kanady, Ekwadoru, Ukrainy, Niemiec i Japonii. Jury wybrało 5 finalistów. Na wystawie prezentujemy 19 plakatów, w tym wszystkie nagrodzone:
1 miejsce – Zbigniew Babiński, Elbląg, 2 miejsce ex aequo – Wojciech Sobolewski, Warszawa i Jarosław Polkowski, Biskupiec, 3 miejsce ex aequo – Grzegorz Myćka, Zielona Góra i Lex Drewiński, Falkensee (Niemcy).

W opinii jurorów nagrodzone prace, proporcjonalnie do przyznanych miejsc, najlepiej realizowały wymóg czytelności przekazu przy jednoczesnym wysokim poziomie graficznym. W ten sposób odpowiadały wymogom konkursu „Rotmistrz Pilecki Bohater Niezwyciężony. Raport z Auschwitz”, niosąc zrozumiałe społeczne i historyczne przesłanie.  – Należy podkreślić, że I nagroda jest bezapelacyjna, jako że przekaz merytoryczny jest zrozumiały, czytelny dla każdego odbiorcy, ze świetnym pomysłem i wykonaniem. Podobnie ciekawe jest ujęcie tematu u zdobywców drugiego i trzeciego miejsca ex aequo.
prof. Rosław Szaybo, przewodniczący komisji konkursowej

19 zwycięskich plakatów międzynarodowego konkursu pokazały już galerie w Krakowie, Warszawie, Szczecinie, Elblągu, Wrocławiu, Legnicy, Opolu, Kielcach. Pięć zwycięskich plakatów prezentowanych było w Londynie podczas Londyńskich Targów Książki oraz Kościele Polskim.

Witold Pilecki urodzony 13 maja 1901 roku w Ołońcu. W 1910 roku z matką i rodzeństwem przeniósł się do Wilna. Tam uczył się w gimnazjum i został skautem. Po wybuchu I wojny światowej założył drużynę skautową w Orle. W 1918 roku zaangażował się w działalność niepodległościową. Wrócił do Wilna i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w Bitwie Warszawskiej. Potem z Gen. Lucjanem Żeligowskim zajmował Wilno. W 1921 roku wrócił do szkoły i zdał egzamin maturalny. Niebawem osiadł z rodziną w rodowych Sukurczach. W 1931 roku ożenił się z nauczycielką Marią Ostrowską, z którą miał dwoje dzieci: Andrzeja i Zofię. Witold, pracując w majątku, poświęcał się działalności społecznikowskiej. Założył straż ogniową, kółko rolnicze, propagujące nowoczesne rolnictwo, był prezesem spółdzielni mleczarskiej, działał charytatywnie i utworzył Konne Przysposobienie Wojskowe. W 1938 roku otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.

Pilecki, jako porucznik, po ataku Niemców na Polskę we wrześniu 1939 roku walczył w ramach Armii „Prusy”. W Warszawie współtworzył Tajną Armię Polską. We wrześniu 1940 roku, pod nazwiskiem Tomasza Serafińskiego, dał się złapać Niemcom i trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam utworzył Związek Organizacji Wojskowej, konspirację, która miała przygotować akcję uwolnienia więźniów. Gdy okazało się, że jest to niemożliwe, podtrzymywał na duchu więźniów i wysyłał do władz Polskiego Państwa Podziemnego raporty o sytuacji w niemieckim obozie.

Z Auschwitz uciekł w kwietniu 1943 roku. Przedostał się do Warszawy i znów zaangażował się w antyniemiecką konspirację. 11 listopada otrzymał stopień rotmistrza. Współtworzył organizację „NIE”, która po zajęciu Polski przez Sowietów, miała „utrzymać Ducha Narodu i wywalczyć Niepodległą Wolną Polskę”. Członkowie „NIE” mieli zakaz walki z Niemcami. Pilecki, mimo zakazu, wziął udział w Powstaniu Warszawskim. Bronionej przez jego oddział Reduty na Woli Niemcy nigdy nie zdobyli.
Po upadku powstania osadzono go w Łambinowicach, a potem w obozie w Murnau. Dowództwo Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie zgodziło się na powrót Pileckiego do opanowanej przez komunistów Polski. Miał zbierać informacje o represjach wobec podziemia niepodległościowego
i tworzyć kanały przerzutu informacji i ludzi na zachód. 8 maja 1947 roku aresztowała go komunistyczna bezpieka. W więzieniu był katowany. Wtedy wypowiedział zdanie: „Oświęcim przy nich to była igraszka”. 11 marca 1948 roku po sfingowanym procesie skazano go na trzykrotną karę śmierci. Zamordowany 25 maja 1948 roku strzałem w tył głowy.

Kontakt:

Telefon 68 45 32 600
Adres e-mail informacja@wimbp.zgora.pl